inanza's profile||•• i-nan-za™``。◕‿◕。 ``...PhotosBlogListsMore Tools Help

||•• i-nan-za™``。◕‿◕。 `` มองเธอจากที่ไกล ``

๏✿ S๐faR Stories.. ~ ผ่านพบ|ผูกพัน ~ ✿๏
Photo 1 of 7

คุณคือผู้บุกเบิ่งลำดับที่...

February 18

บ้านใหม่ (หลังที่2)

29th ||•• i-nan-za™``

(อ่านว่า ทะ-เวน-ตี้-ไนนท์-ไอ้-แนน-ซ่า)

หลังอกหักจากบ้านใหม่หลังที่1

ก็กะว่าครั้งนี้จะอยู่บ้านนี้ไปนานๆ

เพราะไลฟ์สเปซนี่บางทีเหมือนจะไม่เสถียร(แปลว่า ไม่ถาวร) ก็เลยรู้สึกว่าไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่

แต่วันไหนคิดถึงบ้านไลฟ์สเปซก็จะเข้ามาเพ้อเจ้อๆ บ่นๆ ไว้บ้างแหละ คงไม่ทิ้งกันจนลับตา

ยังไงก็ตัดไม่ขาดอยู่แล้ว... -*- พูดยังกับเป็นญาติกันเนาะ

 

...

สำหรับคนมึนๆที่บังเอิญเข้ามาอ่าน (ถือว่าคุณโชคร้ายแต่แนนโชคดี)

ตามไปบ้านหลังใหม่ก็ได้นะ

สุดยอดแห่งความยินดีต้อนรับ *-*

 

แต่ว่า... ใครเหรอที่จะเข้ามาในนี้ มีแต่ตูนี่หว่า... หึหึ(หัวเราะในลำคอ) -*-

January 25

นิยามรัก?

พึ่งรู้ตัวเมื่อไม่นาน
ตอนที่รุ่นพี่คนนึงเอาขนมมาสวัสดีปีใหม่ที่ออฟฟิศ YIY พร้อมกันนั้นก็แอบมาทำงานด้วย
เค้าสัมภาษณ์ทุกคนที่อยู่ในออฟฟิศ ให้แต่ละคนเรียบเรียงนิยามความรักออกมาเป็นคำพูด..
ง่ายๆก็คือ เค้าถามนิยามรักนั่นแหละ
 
พอดี๊ พอดี..
แนนเดินเข้าออฟฟิศมา เค้าก็เลยถามแนนด้วย
...
คำถามสั้นมาก
แต่แนนตอบไม่ได้
 
เออ
พึ่งรู้ตัวว่าเราไม่มีนิยามความรักเป็นของตัวเอง
(เอ๊ะ! แล้วคนอื่นเค้ามีกันทุกคนหรือไง -*-)
 
ตอนนั้นตอบแบบสิ้นคิดที่สุด
"ขอผ่านนะคะ แนนนึกไม่ออก"
พี่เค้าก็ดีดี๊ดี... งั้นเดี๋ยวพี่โทรมาถาม..
 
เง้อ.. เราก็นึกว่ารอดแล้วตู
ที่ไหนได้ เจอคนใจกว้างเข้าให้ แสดงว่างานนี้ไม่ค่อยเร่งสินะ
(แหงหละ วาเลนไทน์ยังอยู่อีกตั้งไกล)
 
เวลาล่วงเลย แนนก็ลืมๆไปว่ามีอะไรค้างคากับพี่เค้าอยู่ จนเมื่อวานนี้แหละ
ออนไลน์ msn แล้วก็โดนทวงจนได้
 
... เฮ้อ ...
มันยากจริงๆนะคะคุณพี่
 
เค้าให้เวลาแนนคิด 1 นาที -*-
เอ้า เอาก็เอา นั่งชิวๆ ลองนึกไป
ได้มาอย่างนี้
 
รัก คือ ความรู้สึกดีๆ ที่มนุษย์พึงมีให้กับทั้งตัวเองและคนรอบข้าง
รัก เป็นส่วนประกอบที่สำคัญของโลก
รัก เป็นสาเหตุหลักแห่งความสุขและความทุกข์ทั้งหลาย
สุดท้าย..
รักที่ยิ่งใหญ่ คือรักที่ประกอบด้วยความเข้าใจ การให้อภัย การเต็มใจให้โดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน...
 
-*- 
น้ำเน่าใช่มั้ยล่ะ
แหงล่ะสิ ก็นิยามรักนี่หว่า.. (ที่จริงถ้าคิดแบบเท่ๆได้ก็คงจะดี)
ที่จริงก็อยากรู้เหมือนกันนะว่าคนอื่นเค้าคิดยังไงกับคำสั้นๆ คำนี้... "นิยามรัก"
 

 

January 09

อินเทรนด์ "Blog Tag"

เป็นเรื่องปกติถ้าบางครั้งเข้าบอร์ดฟ๐นต์(ที่สิงสถิตเมื่อรู้สึกอยากปั่น)แล้วได้รับ จมล. (จดหมายลับ)
เพราะหมายความว่ามีบางคน(ในบอร์ด)คิดถึง สงสัย มีอะไรอยากแอบถาม หรือบางคนอยากแอบด่า 555+
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง (ที่จริงแต่ละครั้งก็ไม่เหมือนกันสักครั้ง -*-)
เพราะเนื้อความในจดหมายอ่านแล้วไม่เข้าใจ (หรือเราโง่เอง??) แถมมีลิงค์ประหลาดให้กดเข้าไปอีกต่างหาก
 
ปรากฏว่าจดหมายฉบับนั้นเป็นการประกาศจากน้องเดือนว่า แนนโดนแท็กซะแล้ววววววว
โอ้แม่เจ้า... ถึงจะยังไม่เข้าใจในความหมายของการแท็ก แต่ตูขอตกใจไว้ก่อนเลย!!
 
อ่านไปอ่านมาได้ความว่า "ต้องลอกข้อความของน้องเดือนมาแปะ" ฮิ้ววว
ดังนี้...
 
"Blog-Tag คือการละเล่นอย่างหนึ่งของวัฒนธรรมคนเขียนบล็อก
กติกาคือบล็อกเกอร์ทั้งหลายหลังจากโดนลากตัวมาแล้ว
(หรือได้รับอีเมล์จากเพื่อนซึ่งเล่าอะไรเบลอๆ ประหลาดๆ เกี่ยวกับคำว่า Blog Tag)
บุคคลผู้นั้นจะต้องตีหน้าเศร้าเล่าความจริงถึงเรื่องราวลับๆ ของตัวเองมา 5 อย่าง
จากนั้นก็แท็กต่อไปให้อีก 5 คน ไปเรื่อยๆ…"
 
ดังนั้น คล้ายจดหมายลูกโซ่ ผลของมันคือการแท็ก(ส่ง)ต่อไปเรื่อยๆ จนแทบไม่มีที่สิ้นสุด
และจะมีการคายความลับมากมายก่ายกองจากเหล่าคนเขียนบล็อค
เช่นกัน... ถ้าเราตามอ่านการแท็กของผู้คนไปเรื่อยๆ เราก็จะได้เห็นสายใยโยงความสัมพันธ์ของจักรวาล วะฮ่ะฮ่า... (-*- เพ้อเจ้อ)
ส่งต่อครั้งละ 5 คน นี่ไม่ใช่น้อยเลย
(ลองเอา 5x5x5x5x5x5..... จำนวนเพิ่มขึ้นทวีคูณเลยทีเดียว เว้นแต่ว่าจะมีคนไม่สนใจไม่เล่นด้วยนะ หุหุ)
 
เอาละ
ต่อไปนี้คือ 5 สิ่งเกี่ยวกับแนน
 
1.  ชื่อจริง
 
วนัสนันท์ (มาจาก วนัส ที่แปลว่า ป่า +นันท์ ที่แปลว่า ใจ รวมกันได้ความหมายว่า คนใจกว้างดังป่าเขาลำเนาไพร)
รักชื่อนี้มากๆ เพราะเป็นชื่อความหมายดีที่แม่ตั้งให้
สงสัยแม่คงรู้ล่วงหน้าว่าโตขึ้นแนนจะ "กว้าง"ละมั้ง
ตอนนี้ทั้งหน้า ปาก พุง เอว อะไรต่อมิอะไรในตัวแนนดูจะกว้างไปหมดฮือๆ~
 
อ้อ แล้วก็ไอ้อาการรักชื่อจริงของตัวเองเนี่ย มันเริ่มปรากฏเมื่อหลายปีก่อนตอนยังเรียนอยู่มัธยมปลาย (นานโคตรๆ)
เนื่องจากแม่แนนเป็นขาประจำหมอดู และครั้งนั้นแม่ไปดูหมอ ด้วยความสงสัยในโชคชะตาว่าทำไมคนในครอบครัวถึงเจอแต่เรื่องไม่ดีๆ
ได้ความว่า...
ทุกคนในบ้านมีชื่อที่เป็น "กาลกิณี" เมื่อเทียบกับวันเดือนปีเกิด ต้องเปลี่ยนชื่อในเวลาอันรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นชีวิตจะมีแต่เรื่องร้ายๆ
ให้ตายเถอะ แบบนั้นใครจะยอมโวย
แนนคิดในใจว่า เอาวะ เป็นไงเป็นกัน จะต้องเถียงกับแม่ยังไงก็ไม่เปลี่ยนเด็ดขาด
ปรากฏว่า แม่ยังบอกไม่หมด พระหมอดูท่านว่า ทุกคนในบ้านยกเว้น "วนัสนันท์"
ชื่อนี้เป็นชื่อดี เหมาะกับคนน่ารักอย่างแนนอยู่แล้ว
...ฮูเร่... ข้าพเจ้าไม่ต้องเปลี่ยนชื่อลันล้า
แนนก็เลยพึงพอใจในชื่อจริงของตัวเองมากขึ้นเป็นกองตั้งแต่วันนั้น
จบ .
 
 
2.  ครอบครัว
 
สิ่งที่ทำให้รู้สึกแย่มากๆ ทุกครั้งที่นึกขึ้นได้ คือ ความรู้สึกไม่ผูกพันกับครอบครัวของตัวเอง
อธิบายได้บางอย่างว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้น
ส่วนหนึ่งคงเพราะตอนเด็กๆ ช่วงเวลาแค่ปีหรือสองปีที่แม่กับเตี่ยส่งไปอยู่กับป้า ย่า และญาติฝ่ายเตี่ยที่ จ.ชัยนาท
ทำให้แนนผูกพันกับทุกคนที่นั่นมาก มากว่าเตี่ยกับแม่ที่แนนอยู่ด้วยมานานกว่า 10 ปีเสียอีก
จำได้ว่า ปิดเทอมฤดูร้อนเมื่อไหร่จะดีใจเป็นที่สุด เพราะจะได้ไปอยู่บ้านนอกที่ชัยนาท
และเมื่อวันหยุดสิ้นสุดลง ต้องกลับบ้านจ.ชลบุรี แนนจะร้องไห้ตั้งแต่ก่อนกลับ 2 วัน จนกลับบ้านแล้วอีกประมาณ 1 สัปดาห์
ร้องไห้คิดถึงป้า คิดถึงย่าตลอดเวลาที่อยู่บ้านตัวเอง ไม่ว่าจะอยู่ในห้อง ตอนอาบน้ำ ตอนล้างจาน ฯลฯ เมื่อไหร่ก็ตามที่อยู่คนเดียว
 
 
3.  นิสัยเสีย (ที่จริงเป็นข้อเดียวกับข้อ 2 แต่เห็นว่าจะยาวเกินไป เลยขึ้นข้อใหม่ซะเลย)
 
แม่บอกว่าแนนเป็นคนดื้อเงียบ ทั้งการประมวลของแม่เองและภาพรวมจากคำบอกเล่าของหมอดู
ตอนเด็กๆ แนนก็คงดื้อแบบที่เรียกว่า "ดื้อเงียบ" และ "ดื้อตาใส" อย่างที่แม่บอกจริงๆนั่นแหละ
เพราะโดนตี(อย่างรุนแรง) ค่อนข้างบ่อย ด้วยวัตถุอะไรก็ตามที่แม่หาได้รอบตัวตอนนั้น
กับความผิดก็คือ โกหกปกปิดอะไรต่อมิอะไรหลายอย่าง, ล้างจานแล้วทำจานแตกหรือทำของเสียหาย, ทำงานบ้านไม่ค่อยละเอียด, หรือทำอะไรก็ตามไม่ได้อย่างใจแม่
แนนก็เลยเป็นเด็กอกตัญญูไม่ค่อยรักแม่ และไม่ผูกพันกับเตี่ย
ไม่ว่าวันสำคัญอะไรก็ไม่รู้สึกเป็นพิเศษ จะว่าเฉยชาก็คงได้... นั่นตอนเด็กๆประถมจนถึงจบม.ปลายนะ
พอขึ้นมหาวิทยาลัยมาเรียนไกลบ้าน (ม.ศิลปากร จ.นครปฐม) ก็ดีขึ้น โทรหาแม่บ้าง บอกรักแม่กับเตี่ยบ้าง คิดถึงบ้านบ้าง นานๆที
 
แต่สำหรับเรื่องการกลับไปอยู่บ้าน
จนตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ แม้ว่าตอนกลับจากชัยนาทจะไม่ร้องไห้แล้ว แต่ก็ไม่รู้สึกอยากกลับบ้านตัวเอง(ที่ชลบุรี)เลยแม้แต่น้อย ถึงการอยู่คนเดียวจะเหงาหน่อยก็เหอะ
แนนเป็นอะไรไป??
 
 
4.  ความฝัน
 
ปกติถ้าต้องตอบคำถามเกี่ยวกับความฝัน แนนจะนึกนานมาก
เพราะแทบไม่แน่ใจเลยว่า ความฝันของแนนคืออะไร? แล้วที่จริงแนนมีฝันหรือเปล่า?
เออเว้ย... ตอบยากจัง
ลองไล่เลียงดูนะ (ลำดับก่อนหลังขึ้นอยู่กับว่า อันไหนผุดขึ้นมาก่อนก็แปะก่อน)
- อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น เหมือนจะน้ำเน่าแต่เป็นความจริง
  เพราะไม่อยากแสดงเป็นผัวเมียทะเลาะกันให้ลูกดู(มีตัวอย่างร้ายๆที่เห็นกับตาบ่อยๆ รู้สึกไม่ดีอย่างแรง)
  เออ แต่ก่อนจะมีครอบครัวก็ต้องหาแฟนให้ได้ก่อนใช่มั้ย เฮ้อ... ข้ามขั้นตอนนี้ไปเลยไม่ได้เหรอวะ -*-
- อยากเป็นดีเจ ชอบฟังเพลงและคุยกับตัวเอง คุยกับสิ่งรอบตัวได้เรื่อยๆ ใครได้ยินอาจคิดว่าบ้า ที่จริงก็บ้า 555+
- อยากเปิดร้านไอศกรีม ชอบกินไอติม ชอบกินน้ำปั่น จะตกแต่งร้านให้น่ารักน่ากินเลยคอยดู
- อยากตัดต่อวีดีโอเก่งๆ แบบคนมาดูแล้วอินสุดๆ
- อยากทำเว็บเป็นด้วย กำลังจะได้เริ่มแล้ว
- อยากมีฟอนต์เป็นของตัวเองซักตัวนึง ถ้าทำได้จริงนะ ตัวเดียวก็ดีใจตายแล้ว
  เพราะแนนเป็นคนเข้าใจอะไรยาก ไม่ค่อยจำเรื่องเป็นประโยชน์ แถมอะไรที่เกี่ยวกับโปรแกรมสร้างสรรค์ๆ นี่ยิ่งแล้วใหญ่ ไม่ได้เรื่องเลย
  (ความลับคือ ยังไม่ได้เริ่มศึกษาเลยซักนิดฮือๆ~)
 
 
5.  ผู้ชายที่แนนรักมานาน และ ผู้ชายที่แนนตกหลุมรักยิ้มน่ารัก
 
คนโชคร้ายที่แนนรัก ชื่อนายเจษฎา เทิดประชาราษฎร์ เรียนรุ่นเดียวกัน
เจอกันครั้งแรกตอนไปทำค่ายให้น้องๆนักเรียนที่จ.กาญจนบุรี เดือนพฤศจิกายน ปี2546
 
ก่อนหน้านี้ 1 ปีหลังจากเลิกกัน แนนร้องไห้ทุกทีที่คิดถึง น้ำตาไหลทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์ด้วย ไม่ว่าจะคุยเรื่องอะไรก็ตาม
แปลกที่ตอนนี้สบายใจดี คิดถึงกันบ้าง โทรหากันได้ คุยสัพเพเหระซกมกหยาบคายอะไรก็ได้ทุกเรื่อง
ให้บอกรักตรงนี้ยังไม่อายเลย
 
"แนนรักเจษว่ะ"
 
เอ่อ... ส่วนคนที่แนนตกหลุมรักเมื่อไม่นานมานี้ (ทั้งที่เคยรู้สึกว่าการรักใครที่ไม่ใช่เจษนี่มันยากมาก)
อยู่ไกลน่ะ แล้วก็คงไม่ได้เจอกันง่ายๆ
(หมายความว่า ชีวิตนี้อาจจะไม่ได้เจออีกแล้ว แน่นอน คำตอบของรักครั้งนี้คือแห้ว)
จะว่าไปก็คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ยคุณนางนวล (นามสมมุติ)
 
 
โอ้ว...
ครบ 5 ข้อแล้ว เหนื่อยชะมัดฮือๆ~
บุคคลที่ข้าพเจ้าจะแท็กต่อก็คือ
  1. เฮียโอ๋(ระจัน)
  2. ชาร์ป
  3. น้องจั๊ว -- เปลี่ยนเป็น ม๋าแอม
  4. ไอ่ไบท์
  5. พี่สร้อย
(ที่จริงมี พี่เจ กับ จักรี และ เฟิร์น อยู่ในลิสต์ที่จะส่งให้ด้วย แต่โดนคนอื่นชิงตัดหน้าไปก่อนชิ)
 
...
 
ความลับคือ แนนกำลังมีแผนแอบนิสัยเสียแหกกฎการแท็ก
กำลังจะแปลเป็นอีกภาษา ส่งให้เพื่อนสิงคโปร์คนนึงที่สนิทกันอย่างรวดเร็ว (เป็นแท็กที่ 6)
ที่จริงการกระทำครั้งนี้กำลังอยู่ในช่วงพิจารณา เพราะภาษาอังกฤษไม่แข็งแรง แต่ยังไงก็อยากส่งให้
เผื่อจะได้มีเชื้อสายแท็กไปเมืองนอกเมืองนากะเค้าบ้าง (หวังว่าจะได้ผล ฮิ้ววว)
 
...
January 02

คุณนางนวล

คุณนางนวล
 
 
ฮูเร่...
 
ปีใหม่
ใจดวงเดิม
เติมคนบางคนลงไป
อะไร อะไรก็ดูไกลหูไกลตาไปซะหมด
 
เฮ้อ... คิดถึงเนาะ ^^"
 
อ้อ! แต่ว่าวันนี้โชคดี
ออนไลน์แค่ไม่ถึง 5 นาทีก็ยังถือว่าโชคดี
คุยกันไม่ถึง 5 ประโยคก็ยังนับว่าโชคดี


ฮิ้ววว
 
โชคดี...
โชคดี...
โชคดี...
(สะกดจิตตัวเอง)
December 25

คริสต์มาสแห่งการทำงาน

" " " M E R R Y C H R I S T M A S " " "

+ * ,+, * +

* . ,:';*;'๐, .

+ ,:;๐';:;%:;, *

, ;:๐;*,':;;'๐:%;:, . " *

"':;~%~,:๐"' *

* . "l.::.l" - . '

            ,,,,:::::,,,,,

 

บันทึกซะหน่อยก่อนจะไม่ได้มีโอกาสพิมพ์อะไรจนกว่าจะปีใหม่ (เพราะต้องปั่นงานอีกมากมาย)

ปีนี้ไม่มีกำลังและโอกาสในการส่งเมล์ให้คนหมู่มากทั้งที่อยากส่ง

แก้ตัวก็แล้วกันว่า ทำงานไม่เสร็จก็เลยไม่มีกะจิตกะใจทำเรื่องละมุนละไมที่ใช้เวลาเยอะ (ที่จริงทั้งหมดนี้แปลว่าแนนขี้เกียจ)

 

ผ่านไป 1 ปี แนนยังมีความคิดเหมือนเดิมเรื่องความสุขในชีวิตนะ

ไม่ว่าอย่างไรแนนก็รู้สึกได้มาโดยตลอดว่าเรื่องดีๆพวกนั้นน่ะ มันอยู่รอบตัวเราตลอด ไม่เคยไปไหน

เพียงแค่เราหยุดความรู้สึกแย่ๆ ผลักมันส่งไปไว้ไกลๆซักพัก เราก็จะเห็นความสุข แล้วเราก็จะยิ้มได้

 

ขอให้ทุกคนยิ้มได้อย่างสบายอกสบายใจ ถึงจะยิ้มพร้อมน้ำตาก็ให้เป็นน้ำตาแห่งความปลื้มปีติก็แล้วกัน

(น้ำเน่าไปมั้ย... ไม่หรอก... ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ ^^)

 

สวัสดีวันคริสต์มาสค่ะ

December 21

YIY [new] Photo Gallery on Flickr

เว็บอัพโหลดรูป สมัครไว้สำหรับ YIY
ลองใช้ดูก่อนก็แล้วกัน
 
ลิงค์แบบแรก...
 
This is a Flickr badge showing photos in a set called YIM. Make your own badge here.
 
 
>> ลิงค์นี้ไม่ยอมแสดงภาพแฮะ (เป็น flash - ภาพเคลื่อนไหวน่ะ)
 
-------------------
 
ลิงค์แบบที่ 2
#flickr_badge_source_txt {padding:0;font:11px Arial, Helvetica, Sans serif;color:#666666;} #flickr_badge_icon {display:block !important;margin:0 !important;} #flickr_icon_td {padding:0 5px 0 0 !important;} .flickr_badge_image {text-align:center !important;} .flickr_badge_image img {border:1px solid black !important;} #flickr_badge_uber_wrapper {width:150px;} #flickr_www {display:block;text-align:center;padding:0 10px 0 10px !important;font:11px Arial, Helvetica, Sans serif !important;color:#3993ff !important;} #flickr_badge_wrapper {background-color:#CCCCCC;} #flickr_badge_source {padding:0 !important;font:11px Arial, Helvetica, Sans serif !important;color:#666666 !important;}
www.flickr.com
YIM Deksiam.com's YIM photoset

ดูได้แต่โลโก้ YIY (ที่จริงมีภาพตัวอย่างในเว็บที่อัพไว้แล้วด้วย)

เอาเป็นว่า แบบที่ 2 ดีกว่า

 

 

December 18

เพื่อนที่อยู่ไกล

คนคนหนึ่ง เรารู้จักมาเป็นระยะเวลานานเท่าไหร่ จำไม่ได้
ไม่ใช่เพราะไม่ใส่ใจ แต่รู้จักกันโดยอัตโนมัติ
เป็นไปตามธรรมชาติเสียจน... นึกไม่ออกว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน
 
นี่ไม่ใช่เรื่องรักโรแมนติค
ไม่ใช่คำพร่ำเพ้อถึงคนรักที่พลัดพราก
ไม่ได้ละเมอถึงความรักที่ไม่สมหวัง
 
เป็นเพียงเรื่องระหว่างคนคนหนึ่งที่ทำกิจกรรม
กับอีกคนหนึ่งที่ทำกิจกรรม
คนสองคนนี้รู้จักกันด้วยกิจกรรม
...ไม่นาน
 
เหมือนจะสนิทกันเร็ว
เพราะพบหน้ากันครั้งใดก็ส่งภาษาสัตว์ป่าใส่กัน
หรือไม่เช่นนั้นก็เป็นการกวน-ปั่นป่วนความรู้สึก(อยากด่า)
 
ไม่นานมานี้คนทั้งสองคนก็ได้พบกันอีกครั้งในงานของมหาวิทยาลัย
และเช่นเคย... ไม่มีคำไพเราะออกจากปากของคนทั้งสอง
เออเฮ้ย... ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
 
ไม่คิดเลยว่าหลังจากครั้งนั้นจะไม่ได้พบกันอีก...
ตลอดกาล
 
เสียใจที่เพื่อนไปเร็ว... เท่านั้นที่เสียใจ
เพราะเพื่อนยังมีอะไรให้ทำ มีคนให้รัก มีอนาคตให้ใฝ่ฝันและตั้งใจ
 
นอกจากนั้นแล้ว ดีใจ
อย่างน้อยเราก็ได้รู้จักกัน
อย่างน้อย เพื่อนก็หลับสบาย ไม่ทรมานจนนานเกินทน
อย่างน้อย เพื่อนก็มีคนที่รัก และรักเพื่อน
อย่างน้อย... เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ต่อไป ใช่มั้ยเพื่อน
 
ครั้งนี้คงเป็นครั้งที่ใช้คำไพเราะที่สุดนับตั้งแต่เรารู้จักและพูดคุย
แม้ไม่ได้สนิทจนลึกซึ้งไปไหนไปกัน
แต่ทุกครั้งที่เจอ ก็สัมผัสได้ถึงมิตรภาพระหว่างคนทำงานที่มีสายสัมพันธ์ดีๆสื่อถึงกันเสมอ
 
 
Please NOTE that he's gone fine,
ไอ้โน้ต หลับฝันดีนะ... ชั้นจะคิดถึงแก
November 27

เธอร้องไห้เมื่อหน้าฝน และพบใครบางคนเมื่อหน้าหนาว

เชื่อไหมว่ายาวๆแบบนี้คือชื่อหนังสือหนึ่งเล่ม
พิมพ์ย้ำอีกซักทีเพื่อความแน่ใจ
 
"เธอร้องไห้เมื่อหน้าฝนและพบใครบางคนเมื่อหน้าหนาว"
 
หนังสือรวมเรื่องสั้นรักโรแมนติคเขียนโดยพี่โตน วงโซฟา
(เรียกพี่โตน ประหนึ่งว่าสนิทกัน ^^" ...ก็สนิทแหละ สนิทกันด้วยเสียงเพลงและดนตรี...)
แปลกใหม่ตรงที่มีเพลงประกอบหนังสือด้วย (ชื่อเดียวกัน)
แหม่... คนโรแมนติค จะทำอะไรก็โรแมนติคไปหมดเลยเนาะ ^^
 
ที่สำคัญหนังสือเล่มนี้
แนนอ่านแล้วหายเหงา หายป่วย อารมณ์ดี ยิ้มแป้นแล้น
ได้คำเพ้อๆ เขียนถึงหนังสือเล่มนี้ไว้หลังจากอ่านจบว่า
 
"เรื่องสั้นอ่านสบาย ให้หลากหลายมุมมองของความรัก"
ให้เราแต้มเติมสีสันวันแห่งความรักได้ทุกวัน ทุกเวลา
พร้อมบทเพลงที่จะพาหัวใจทุกดวงให้ล่องลอยไปด้วยไออุ่นแห่งรัก...
คู่คล้อง, สอดประสานกับไอเย็นแห่งลมหนาว...
 
มั่วๆในเวลาอันสั้นได้เท่านี้แหละ
(อ่านจบแล้วรีบเขียนเลย กลัวอารมณ์จะไม่สด ^^")

ที่จริงอ่านตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว
บังเอิญเจอในบีทูเอส เซ็นทรัลเวิร์ลด
(ที่จริงไปเดินหาหนังสือเล่มอื่น.. แอนนาแอนด์เดอะเน็ต ..ปรากฏว่าได้หนังสือติดมือกลับมา 3 เล่ม)
 
ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเพลง "เธอร้องไห้เมื่อหน้าฝนฯ" (ย่อๆละกันนะ ยาวเหลือเกิน..) มาบ้างทางสถานีวิทยุ
ฟังแล้วถึงกับเพ้อ...
ก็แนนเป็นพวกบ้าเพลงรักที่เข้ากับบรรยากาศและสภาพอากาศ
(เช่น หนาวนี้: โซฟา, เธอมากับฝน: เอ็กซ์ ธิตินันท์(มั้ง), ลมหนาว: ของใครหว่า^^")
เจอเพลงชื่อยาวๆของพี่โตนเข้าไป จะขาดใจตาย (ชอบนะ ไม่ใช่อย่างอื่น)
 
เฮ้อ... ว่าแล้วก็ดีใจจัง คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้อ่านแต่ก็ดันได้มาโดยไม่คาดฝัน
อารมณ์เดินไปยิ้มไปกลับมาอีกครั้งก็วันนี้แหละ (อาทิตย์ 19 พฤศจิกา ใครได้เห็นก็คงว่าแนนบ้าแน่ๆ)
ว่าแล้วก็เอาเพลงพี่โตนอัพโหลดฝากไว้บนเว็บ
ใครสนใจฟังเพลงก่อนตัดสินใจซื้อหนังสือก็คลิกลิงค์ข้างล่างได้เน้อ... ^^
 
 
ป.ล. ไม่ใช่ตัวแทนจำหน่ายแค่เต็มใจนำเสนอจ้ะ
 
 
November 18

ป่วย

ที่จริงไม่ต้องพิมพ์ต่อก็คงได้
ความหมายตรงตามคำนั้นแหละ
 
ก็แค่ป่วย
มีน้ำมูก
มีเสมหะในลำคอ (เอาออกมาดูแล้วเป็นสีเหลือง อี๋ๆ)
มึนหัว
ไอค่อกแค่ก ที่ฟังเสียงแล้วเหมือนแกล้งไอเป็นที่สุด (กุป่าวแกล้งนะว้อย)
ตัวรุมๆเหมือนจะร้อนแต่ไม่ร้อน
น้ำตาไหลเป็นพักๆ (น้ำตาไหล ไม่ใช่ร้องไห้นะคร้าบ)
หมดแรง (แต่นิ้วยังจิ้มคีย์บอร์ดได้แฮะ -*-)
 
...
 
อ๊ะ!
ห้ามบ่นว่าแนนไม่ยอมกินยานะ
กินไปหลายขนานแล้ว (2)
เมื่อคืนก็ตั้งใจกินจะได้หายๆ
แต่ตื่นมา ไหงมันหนักกว่าเดิมล่ะ
 
เฮ่อ...
เวลาแบบนี้จะมาป่วยอยู่ได้ยังไง
หายซักทีสิว้อย!
 
ป.ล. คิดถึงใครก็ไม่รู้,, ใครอยากให้แนนคิดถึงบ้าง บอกมา แนนจัดให้ -*-
November 16

หกทับสี่

11 พฤศจิกายน 2549
 
รีบนั่งรถทัวร์บึ่งมาจากค่ายยิ้ม3 (midterm review) ที่โคราช
แวะทำงานอย่างเร่งรีบที่บ้านวายไอวาย ลาดพร้าว 26
แล้วแจ้นไปหมอชิต จับรถทัวร์(ทัน)เที่ยวสุดท้าย(พอดิบพอดี)กลับชลบุรี
 
...จุดหมายการเดินทางครั้งนี้คือ โรงเรียนศรีราชา, โรงเรียนมัธยมสังกัดกรมสามัญศึกษา ประจำอำเภอศรีราชา จ.ชลบุรี
6 ปีกับการเรียนระดับมัธยมทั้งต้นและปลาย
กับสถานที่ที่ทำให้เรื่องราวส่วนใหญ่ในชีวิตแนนมีสีสันและบ่อเกิดความผูกพันอันหลากหลาย
 
เนื่องในโอกาสวันสถาปนาโรงเรียนและมีการจัดงานคืนสู่เหย้า
พวกเราเลยถือโอกาสนี้นัดมีทติ้งชาว ม.6/4 รุ่นที่เรียนจบเมื่อปีการศึกษา... อะไรหว่า 2544 ละมั้ง (คือเข้ามหาลัยปี 2545น่ะ)
เพราะปกติเรานัดเจอกันทุกปีอยู่แล้ว
 
ครั้งนี้มีบี คมสัน เอ๊ย! บี อลิน เป็นพ่องาน เอ๊ย! แม่งาน
(คือ เจ้าตัวกลายเป็นหญิงสาวเต็มตัวจริงๆแล้วน่ะ สวยหุ่นดีกว่าแนนแปดล้านเท่า -*-)
 
เพื่อนที่มา (และต้องนั่งรอแนนจน 4 ทุ่ม) เก็บชื่อไว้ได้ประมาณ 20 คนละมั้ง
ถือว่าเยอะมาก
ไม่ครบ (แน่นอนอยู่แล้ว) แต่แนนดีใจมาก
พึ่งรู้ตัวว่าคิดถึงเพื่อนๆมากขนาดนี้
วันนั้นแนนลืมสะกดคำว่า "เหงา" ไปชั่วคืนหนึ่งเลย
ปกติตัวเหี่ยวเพราะอยู่หอคนเดียวเหงาจะตาย
 
ขอไล่เรียงหน้าตาแป๊บนึง... ใครมาบ้างหว่า?
(ที่จริงถ้าเป็นไปได้อยากไล่เรียงตามเลขที่นะเนี่ย *-*)
 
  1. ทศพร  จิระสมประเสริฐ
  2. ชีวิน  ผาสุข
  3. ณัฐพล  ขันธ์ชัย
  4. พัลลภ  สว่างทิศ
  5. วรวุฒิ  รัศมี
  6. ศุภชัย
  7. ตามพงศ์  สิทธิเกษร
  8. สมชาติ  ลิ้มงาม
  9. อลิน  สุวรรณตระกูล (คมสัน  แตงไทย) 
  10. ณัฐวุฒิ  โตสะอาด
  11. ปริญญา  วงศ์ตะวัน 6/3
  12. สุนิษฐา  สีชัง
  13. ปวีณา  เจริญสันติสุข
  14. สุกัญญา  ผ่องแผ้ว
  15. อฐิตญา  อาจเอก
  16. เสาวณีย์  เผือกสะอาด
  17. มลทิวา  เพชรรัตน์
  18. วันวิสา  ชุ่มเงิน
  19. พิลัยวรรณ  เที่ยงเจริญ(แนนไม่ได้เจอ)
  20. ณัฐวรรณ  สุชิรณวงศ์
  21. ชาลิณี  วิญญาสุข 3/13
คนสำคัญที่มาแน่นอนคือ เจ๊สม (อาจารย์สมศรีค่ะ)
 
พอแนนไปถึง
โต๊ะเละเทะไปแล้วเรียบร้อย (ใครเค้าจะมารออยู่ล่ะเจ๊ ดึกดื่นเที่ยงคืนขนาดนั้น)
แต่แนนก็ยังหากินเศษๆอร่อยๆ(นิดหน่อย)จากบนโต๊ะได้นะ
มีไอ้ศุภเป็นฝ่ายจัดหาเนื้อปลานึ่งให้ด้วย
 
คิดถึงโรงเรียนจัง
 
ระหว่างนั่งๆคุยๆ
ไปฉี่กับไอ้มลก็เม้าเรื่องความหลังกัน
จากนั้นถือโอกาสที่ยังว่างๆ
แอบไปเดินเล่นจิกน้องกระเทยกับปริ๊นซ์ ขำดี
(เด็กสาวประเภท2สมัยนี้เค้าก็น่ารักนะ)
ปริ๊นซ์ชวนไปเดินจิกหนุ่มๆต่อ แนนก็เห็นดีเห็นงาม... ตามมันไปอีก *-*
มีโอกาสไหว้ศาลพ่อปู่
ไหว้พระพุทธศรีชินราชา (ขออภัยหากใส่ชื่อผิดค่ะ)
พระคู่บ้านคู่โรงเรียนเรา
แนนอธิษฐาน ว่านานแล้วนะ
แต่ปริ๊นซ์สิ นานกว่าแนน2เท่า
 
ได้ทำแบบนี้แล้วมีความสุขจัง
 
ไม่แน่ใจว่าท้องฟ้าวันนั้นสวยหรือเปล่า
ดาวเต็มฟ้าหรือว่ามีดมัวก็ไม่รู้
 
แต่แนนมีความสุขมากเลย
เพื่อนคนอื่นคงรู้สึกเหมือนแนนบ้างเหมือนกัน (เชื่อสิ มันเป็นแบบนั้นแน่ๆ)
 
พอกลับมาที่โต๊ะ
กินของคาวซักพัก ตามด้วยของหวาน(แบบที่ต้องใส่โซดาน่ะ)
ที่จริงคนอื่นเค้ากินคั่นรายการกันมาตั้งนานแล้วววววว แต่แนนมาช้าเอง
กินไปกินมา จนงานเค้ากำลังจะเลิก
พวกเราต้องหาที่กบดานใหม่
 
...
 
ทำไงดี
 
...
 
เจ๊สมก็เลย... จัดการ(ขออนุญาต)ให้พวกเราไปคุยกันต่อที่บ้านอาจารย์รัตนาวดี(วิชาภาษาไทย)
มีผู้ใหญ่มาดูแล(คุม)ก็ดีแบบนี้เอง
ขอบคุณค่ะอาจารย์
 
เพื่อนส่วนหนึ่งเป็นขาแดนซ์ เลยแยกตัวไปต่อกันที่ผับซักแห่งแถวนั้น
(สาวๆบางคนก็มีคนมารับกลับไปกันก่อนเพราะดึกมากแล้ว)
 
สุดท้าย
เหลือผู้ชายทุกคน (สาวหล่อเสียงห้าวครบ2คน)
และแนนกับไอ้มล เป็นผู้หญิงในวงเล่า(เหล้า)
ไปนั่งเม้านั่งซดกันอยู่หลังโรงเรียน
 
ยันเช้าเลย
แนนเมาหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้
แต่ที่ขำมากคือตอนตื่น คนอื่นเค้ากลับกันหมดแล้ว เหลือแนนกับไอ้อุ้ย (สมชาติ)
 
เจ๊สมมาปลุก
บอกว่า เกือบจะเอาปืนมายิงเพราะปลุกยากมาก
อะไรยังไงก็ไม่ตื่นซักที
งงตรงที่ทำไมเพื่อนไม่เรียกเพื่อนไม่รอ (ในใจแอบเคือง)
แต่พอโทรถามไอ้แมน มันว่า
"ก็แนนบอกว่า กลับไปก่อนๆ แนนยังไม่กลับ พวกข้าก็เลยกลับก่อนสิ"
อ้าวไอ้อ้วนแนน นอนหลับเป็นตายยังปากเสียได้อีกนะเนี่ย... คิดเอาก็แล้วกัน
 
เฮ่อ...
สรุปว่าเช้าวันนั้นแนนกับอุ้ยติดรถเจ๊สมไป อุ้ยลงสะพานลอย นั่งรถสองแถวกลับบ้านที่บางพระ
แนนไปลงตึกคอม ขึ้นรถทัวร์กลับมาทำงานต่อ (-*-)
 
--วันนั้นทั้งวันแนนโคตรปวดหัว
--มีนก็มีน (สมน้ำหน้า)
 
 
ชีวิตกำลังจะกลับสู่วังวนแห่งการทำงานอีกครั้ง
 
 
 
ขอโทษพี่หญิง ขอโทษพี่นุ้ย ไม่รู้แนนทำอะไรผิดไปมากน้อยขนาดไหน
หน้าที่น่ะหน้าที่ มีความรับผิดชอบมากกว่านี้หน่อยนะแนน!!
 
-----
 
-----
วันนี้แนนอยู่ห้องคนเดียวตามเคย
 
เหงาเป็น2เท่า3เท่า
 
อยากให้มีวันสถาปนาโรงเรียนบ่อยๆชะมัด